Meursault Roquentin's Archive

شـنـيـدسـتـم يکی چوپان نادان             بخـفـتـی وقت گـشـت گـوسـفـنـدان

در آن همسايگی، گرگی سيه کار        شدی هـمـواره زان خـفـتـن، خبردار

گرامی وقت را، فرصت شمردی       گـهـی از گـلـه کـشـتـی، گـاه بـردی

دراز آن خواب و عـمـر گله کوتاه     ز خون هر روز، رنگين آن چراگاه

...

ز آغل گله را تا دشت بردی                بچنگ حـيـلـه گرگش سپردی

نه آگـه بود از رسم شبانی                 نه ميدانست شـرط پاسبانی

چو عمری گرگ بد دل، گله راند            دگر زان گله، چوپان را چـه ماند

چو گرگ از گله هر شام و سحر کاست
شـبـان از خواب بـی هـنـگـام بـرخاست

بکردار عسس، کوشيد يک چند              فکند آن دزد را، يکروز در بند

...

بگفت، ای تيره روز آزمندی                تو گرگ بس شبان و گوسفندی

بدينسان داد پاسخ، گرگ نالان                نه چوپانی تو، نام تست چوپان

...

شبانی بايد، اين مـسـکـيـن شبان را              توان شب نخفتن، پاسبان را

نـه هــر کــو گـلـه ای رانـد، شــبـان است
نه هـر کـو چشم دارد، پاسبان است

تو، عيب کار خويش از خود نهفتی              بـهـنـگـام چرای گله، خـفـتـی

...

چرا امروز پشت من شکستی                 کجا بود آن زمان اين چوبدستی

...

چه غم گر شد مرا هنگام مردن              پس از صد گوسفند و بره خوردن

...

بسی گوساله را پهلو فشردم                   بسی بـزغـالـه را از گله بردم

اگر صد سال در زنجير ماندم                 نـخـسـتـيـن روز آزادی، همانم

شبان فارغ از گرگ بد انديش                 بود فـرجـام، گرگ گله خويش

کنون ديگر نه وقت انتقام است              که کار گله و چوپان، تمام است

پــرويــن اعــتــصــامــي

  زير نويس :

-  شبانان، آنقدر پرسند و پويند              که تا گمگشته ای را، باز جويند